در سالهایی که درباره ناصر تقوایی بیشتر از سینمایش صحبت کردهایم، به نظر میرسد فراموش کردهایم که کلمه، ابزار اصلی او برای روایت جهان بوده است. جهانی که اگر «تابستان همانسال» توقیف نمیشد، امروز بخشی از ادبیات معاصر را نیز در کنار سینمای ما به دوش میکشید. علی مسعودینیا، نویسنده و منتقد ادبی، در گفتوگویی با کافهخبر خبرآنلاین به این موضوع اشاره کرد و گفت: «کرامتهای تقوایی فراتر از بومیسازی صرف است. در غیر این صورت، «تابستان همانسال» توقیف نمیشد و همچنان هم توقیف است! افسوس که در این سالها هیچکس به دلیل توقیف این اثر نیندیشیده است. آیا چند کلمه و صحنه داستانی مخالف میل ما، جامعه را به فساد میکشاند، اما انبوه فیلمهای مبتذلی که مردم با خانوادههایشان به تماشای آن مینشینند، نه؟ آیا از خود پرسیدهایم چند نفر در این روزگار داستان میخوانند؟ و چرا نمیفهمیم مخاطبی که داستان میخواند، آنقدر خاص است که با چنین چیزهایی گمراه نشود؟ عجیب نیست که درباره مجموعهای ناموجود صحبت میکنیم؟ مجموعهای که فقط در پستوهای خیابان انقلاب و در میان کتابهای دست دوم قابل پیدا کردن است. این موضوع وحشتناک و در عین حال خندهدار است. به همین دلیل، هر چه تلاش میکنم سیاستهای فرهنگی سه، چهار دهه اخیر را درک کنم، نمیتوانم، زیرا همهاش نادرست است. اینها را گفتم تا به این نتیجه برسم که مجموعه «تابستان همانسال» هنوز هم کار میکند و محدود به یک گفتمان سیاسی دارای تاریخ انقضا نیست.»
منبع … خبرآنلاین
نظرات کاربران