در دنیای امروز که همه چیز به سرعت در حال تغییر است، کتاب گاهی به طور ناخواسته در منطق قیمتگذاری و رقابت قرار میگیرد. اما از یک دیدگاه عمیقتر، کتاب نه یک «محصول» بلکه یک «زیرساخت فرهنگی» است؛ مشابه مدرسه، مسجد یا رسانه. کتاب به عنوان سازوکار شکلگیری فهم، حافظه جمعی و قوه تخیل یک جامعه عمل میکند. هر جامعهای برای ثبت تجربهها و انتقال فرهنگ خود به آینده نیازمند زیرساختهای فرهنگی است.
زینب زینالدینی، کارشناس ارشد مدیریت فرهنگی، معتقد است که کتاب حافظه بلندمدت جامعه است و ارزش آن در «مصرف» محدود نمیشود. کتاب پس از خوانده شدن، به آگاهی و مهارت تبدیل میشود و نمیتوان آن را در کنار اقلام مصرفی قرار داد. او تأکید میکند که نگاه کالایی به کتاب، ارزش حقیقی آن را نادیده میگیرد. در فرهنگ ایران، کتاب همواره بیش از یک شیء مادی بوده و به عنوان بخشی از میراث فرهنگی عمل میکند.
با گسترش فرهنگ مصرفگرایی، نگاه جامعه به کتاب در خطر کالاییسازی قرار گرفته است. زینالدینی بر این باور است که کتاب یک سرمایهگذاری بنیانی است که سود آن غیرمستقیم و بلندمدت است. او همچنین به سه اصل در سیاستگذاری فرهنگی اشاره میکند: کتاب حق شهروندی است، کتابخانهها ستونهای فرهنگاند و حمایت باید از تولید اندیشه باشد، نه فقط فروش کتاب.
کتاب مرکز ثقل روایت و انتقال معناست و جامعهای که به کتاب اهمیت میدهد، آینده خود را جدی میگیرد.
منبع … (ایبنا)
نظرات کاربران