سرویس بینالملل خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – الهه شمس: نوشتن، فعالیتی بهظاهر ساده، در سالهای اخیر به عنوان ابزاری مؤثر در تقویت تابآوری فردی دوباره مورد توجه قرار گرفته است. از پیامکهای احساسی کوتاه تا یادداشتهای تحلیلی، بسیاری از ما بدون آنکه بدانیم از نوشتن برای دوری از تنشهای ذهنی و روشنتر کردن موقعیتهای دشوار استفاده میکنیم. پژوهشگران معتقدند که این امر ریشه در سازوکارهای عمیق مغز دارد. تابآوری معمولاً به عنوان کیفیتی فردی توصیف میشود که باید پرورده شود و انجمن روانشناسی آمریکا آن را فرایند پیوستهٔ رشد در دل دشواریها میداند.
استادان مطالعات نوشتار مشاهده کردهاند که دانشجویان در موقعیتهای احساسی به نوشتن پناه میبرند؛ رفتاری که نهتنها تخلیهٔ احساسات بلکه شکلی از بازیابی پیوند اجتماعی است. در دههٔ ۱۹۸۰، جیمز پِنِبیکر، روانشناس آمریکایی، شیوهٔ «نوشتن بیانی» را مطرح کرد که بر نوشتن پیوسته دربارهٔ تجربههای دردناک تکیه دارد. این روش نشان میدهد که نوشتن میتواند به سازماندهی تجربهها و مدیریت احساسات کمک کند.
تحقیقات تصویربرداری مغزی نشان میدهد که نامگذاری احساسات میتواند به آرامش آمیگدالا و فعالسازی قشر پیشپیشانی منجر شود. نوشتن همچنین حس عاملیت را تقویت میکند و به فرد امکان میدهد تجربههایش را بازتعریف کند. با این حال، تصویری که رسانهها از تابآوری ارائه میدهند معمولاً اغراقآمیز است. بسیاری از مردم تابآوری را بدون آنکه نامی بر آن بگذارند تمرین میکنند. پژوهشگران توصیههایی برای عادت نوشتن مطرح کردهاند که شامل نوشتن با دست، نوشتن روزانه و نوشتن نامههایی برای تخلیهٔ ذهن است. نوشتن در این معنا، سازوکار سازگاری است؛ ابزاری ساده اما توانمند که مغز و ذهن را بازآرایی میکند.
منبع … خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)
نظرات کاربران